Αρχείο μηνός Νοέμβριος 2012

Την περίοδο που διανύουμε η πατρίδα μας βρίσκεται σε μία πρωτόγνωρη κρίση, βασικά οικονομική και κατ’ επέκταση γενική. Βρισκόμενη η Ελλάδα στο μάτι ενός οικονομικού κυκλώνα, παρέδωσε τον έλεγχο της οικονομίας της στην τρόικα, όπως συνηθήζουν να λένε στις μέρες μας, δηλαδή στους δανειστές μας, την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Τα μέτρα που αποφασίζουν από κοινού η κυβέρνηση με την τρόικα έρχονται με την μορφή λαίλαπας και έχουν στόχο κυρίως τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Στο διάβα της η λαίλαπα αυτή σαρώνει τα πάντα, περικόπτει μισθούς και συντάξεις, καταργεί επιδόματα, συλλογικές συμβάσεις, κατακτήσεις που αποκτήθηκαν με αίμα.

Αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς την βοήθεια των ΜΜΕ. Καθημερινά στα δελτία ειδήσεων και στις εφημερίδες δημοσιογράφοι – παπαγαλάκια ακολουθώντας τις μεθόδους του Γκαίμπελς ρίχνουν τόνους λάσπης σε διάφορες κοινωνικές ομάδες  με σκοπό να προκαλέσουν  κοινωνικό αυτοματισμό, να έρθει δηλαδή σε σύγκρουση αυτή η ομάδα με το “κοινό αίσθημα” και έτσι να μπορέσουν οι αρμόδιοι να περάσουν τα οποιοδήποτε μέτρα με όσο το δυνατόν μικρότερο αντίκτυπο. Η αρχή έγινε το καλοκαίρι του 2010 στον ΟΣΕ. Μετά την σκυτάλη πήραν οι συγκοινωνίες.

Στον τελευταίο νόμο για την αναδιάρθρωση των αστικών συγκοινωνιών του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων καταργούνται όλοι οι φορεις των αστικών συγκοινωνιών. Ο ΗΣΑΠ ενσωματώνεται σε μια νέα εταιρεία που περιλαμβάνει επίσης το ΜΕΤΡΟ και το ΤΡΑΜ. Την συγχώνευση αυτή είχε προτείνει πολλά χρόνια πριν η Ένωση Εργαζόμενων ΗΣΑΠ και είχε από το 1998 εκπονήσει μελέτη σχετική με αυτήν. Όμως ο νόμος του υπουργείου ή “ο νόμος του Ρέππα” όπως έγινε γνωστός δεν έλαβε υπόψη του λειτουργικά ή επιχειρησιακά κριτήρια. Το μοναδικό κριτήριο που έχει είναι το οικονομικό. Γι’ αυτό μεταξύ των άλλων προβλέπει:

– Μετατάξεις

– Περικοπές μισθών και επιδομάτων

– Αυξήσεις στην τιμή του εισητηρίου.

Η Ένωση εργαζόμενων ΗΣΑΠ έχοντας προβλέψει από νωρίς τις εξελίξεις αυτές έχει ξεκινήσει σχεδόν από την αρχή του 2010 μια σειρά εκδηλώσεων διαμαρτυρίας και αντίδρασης ενάντια σε αυτή την καταστροφή που έρχεται. Στα μέσα του 2010 οι εργαζόμενοι στους ΗΣΑΠ με στασεις εργασίας, απεργίες και συμμετοχή σε πορείες συμπαραστάθηκαν στον αγώνα που έκαναν οι εργαζόμενοι στον ΟΣΕ, ενάντια στο ξεπούλημα και την απαξίωση του σιδηρόδρομου.

2010 – Εργαζόμενοι των ΗΣΑΠ έξω από τον σταθμό του ΟΣΕ στην Θεσσαλονίκη

2010 – Εργαζόμενοι των ΗΣΑΠ στην πορεια της ΔΕΘ στην Θεσσαλονίκη

Από το τέλος του Νοεμβρίου του 2010 όλος ο χώρος των αστικών συγκοινωνιών της Πρωτεύουσας βρίσκετε σε μια διαρκή κινητοποίηση. Τα σωματεία των εργαζομένων στις συγκοινωνίες κατάφεραν να πετύχουν την δημιουργία ενός συντονιστικού οργάνου που θα καθορίζει την εξέλιξη των αγωνιστικών δράσεων. Στα πλαίσια του οργάνου αυτού, αλλά και ανεξάρτητα οι εργαζόμενοι στους ΗΣΑΠ έλαβαν μέρος σε πολλές δράσεις, όπως στάσεις εργασίας, απεργίες, πορείες, μηχανοκίνητες πορείες, συμβολικές καταλήψεις γραμών κ.α.

7/2/2011 – Εργαζόμενοι των ΗΣΑΠ έξω από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣKAΪ

 7/2/2011 – Εργαζόμενοι των ΗΣΑΠ έξω από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣKAΪ

Τον Φλεβάρη του 2011 λίγες μέρες πριν την ψήφιση του “νόμου του Ρέππα” οι εργαζόμενοι έκαναν διάβημα διαμαρτυρίας έξω από τους τηλεοπτικούς σταθμούς ΣΚΑΪ και MEGA, ζητώντας να σταματήσουν τα κανάλια να εκπέμπουν κυβερνητική προπαγάνδα. Η διαμαρτυρία αυτή όπως και οι περισσότερες αποσιωπήθηκε από τα ΜΜΕ.

10/2/2011 – Εργαζόμενοι των ΗΣΑΠ έξω από τον τηλεοπτικό σταθμό MEGA

10/2/2011 – Εργαζόμενοι των ΗΣΑΠ έξω από τον τηλεοπτικό σταθμό MEGA

Κατά την διάρκεια της συζήτησης του νόμου στην βουλή πραγματοποιήθηκαν μηχανοκίνητες πορείες προς το υπουργείο Υποδομών, που είχαν εντυπωσιακή παρουσία αλλά και αυτές αναφέρθηκαν ελάχιστα ή καθόλου από τα ΜΜΕ.

Στην κοινή γνώμη όπως δείχνει σχετική έρευνα ο αγώνας των εργαζομένων στις συγκοινωνίες γίνεται κατανοητός.

11/2/2011 – Εργαζόμενοι των αστικών συγκοινωνιών στην μηχανοκίνητη πορεία

Μετά την ψήφιση του νόμου η κυβέρνηση ανήγγειλε ένα μεγάλο κύμα αποκρατικοποιήσεων ύψους 50 δις €. Η Ένωση Εργαζόμενων ΗΣΑΠ είχε δει ότι ό νόμος Ρέππα, για την αναδιάρθρωση των αστικών συγκοινωνιών, είναι ένα ανοιχτό παράθυρο για να περάσουν οι επιχειρήσεις των αστικών συγκοινωνιών στους ιδιώτες. Οι εργαζόμενοι είναι αντίθετοι με αυτήν την λογική. Οι συγκοινωνίες είναι ένα κοινωνικό αγαθό και έτσι πρέπει να μείνουν. Και πρέπει το εισιτήριο να είναι προσιτό για τον καθένα.

Για όλα αυτά που έρχονται οι εργαζόμενοι δεν μπορούν τίποτε άλλο να κάνουν από το να αντισταθούν. Όποιες αλλαγές αν επιχειρίσουν να κάνουν θα μας βρουν απέναντί τους

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….

Η μεταπολίτευση βρίσκει τους εργαζόμενους των ΕΗΣ ενταγμένους σε κλαδικά Σωματεία. Το 1978 η Εταιρία των ΗΣΑΠ, προσπάθησε να οργανώσει μόνιμο απεργοσπαστικό μηχανισμό με εκπαίδευση αστυφυλάκων και διαφόρων άλλων άσχετων, σαν προσωπικό για την κίνηση των συρμών. Η ενέργειά της αυτή μετά την οξεία αντίδραση του προσωπικού θα πέσει στο κενό.

Το 1980 σε ένα συντονισμένο αγώνα των Σωματείων που παίρνει διάφορες μορφές και διαρκεί 45 ημέρες με αποτέλεσμα τα τρένα να δρομολογούνται μέχρι την Αττική, οι Συνδικαλιστικές Οργανώσεις του χώρου κατορθώνουν να επιτύχουν μιά σειρά σημαντικές ρυθμίσεις για το προσωπικό αλλά και την Εταιρία.

1978- Πανό στο σταθμό του Πειραιά ενάντια στο απεργοσπαστικό μηχανισμό.

Το 1982, μετά την ψήφιση του Νόμου 1264, με αποφάσεις των Δ.Σ. και των Γενικών Συνελεύσεων των εργαζομένων ενοποιούνται τέσσερα από τα πέντε κλαδικά Σωματεία και δημιουργείται και πάλι η “Ενωση Εργαζομένων ΗΣΑΠ”. Το δεύτερο Σωματείο στο χώρο είναι το Σωματείο Ηλεκτροδηγών. Στα επόμενα 18 χρόνια, η “Ενωση” θα αναδειχθεί, σαν ένα από τα δυναμικότερα πρωτοβάθμια Σωματεία, με σημαντικές επιτυχίες, οι οποίες πολλές φορές αποτέλεσαν σημείο αναφοράς στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Την ίδια χρονιά στο Συνδικαλιστικό Κίνημα των ΗΣΑΠ κάνουν την εμφάνισή τους και για πρώτη φορά επίσημα, γιατί ανεπίσημα προϋπήρχαν, συνδικαλιστικές παρατάξεις. Το 1983 η Κυβέρνηση ψηφίζει το Νόμο 1365 για την “κοινωνικοποίηση” των ΔΕΚΟ, με το άρθρο 4 του οποίου καταργείται ουσιαστικά το δικαίωμα της απεργίας, αφού απαιτεί μεγάλη πλειοψηφία στην λήψη των αποφάσεων για απεργιακές κινητοποιήσεις.

Οι εργαζόμενοι των ΗΣΑΠ στην πλειοψηφία τους αντιπάλεψαν την συγκεκριμένη ρύθμιση και την αγνόησαν. Οι μεγάλες αντιδράσεις με αφορμή την ψήφιση του απεργοκτόνου άρθρου 4, οδήγησαν τελικά και στην παραίτηση, σε ένδειξη διαμαρτυρίας, του Προέδρου της ΓΣΣΕ Ορ. Χατζηβασιλείου .

Η Διοίκηση της Εταιρίας επιχείρησε να σπάσει τότε με απεργοσπαστικό μηχανισμό την απεργία του Σωματείου Ηλεκτροδηγών. Ομως οι εργαζόμενοι του εργοστασίου και άλλα μέλη της “Ενωσης”, θα καταλάβουν τις γραμμές του Σταθμού στον Πειραιά και θα εμποδίσουν την κίνηση των συρμών.

Το ίδιο επιχειρήθηκε να γίνει από την Εταιρία και το Νοέμβρη του 1985 μετά τις αντιδράσεις για την ψήφιση της πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου η οποία απαγόρευε τις αυξήσεις για το 1986, χωρίς και πάλι αυτό να γίνει κατορθωτό. To 1986 δημιουργείται η Τράπεζα Αίματος ΗΣΑΠ. Το 1989 γίνεται μία προσπάθεια για επανασύσταση του κλαδικού Σωματείου Υπαλλήλων Εσωτερικών Υπηρεσιών με ασήμαντη όμως συμμετοχή των εργαζομένων. Την ίδια χρονιά τιμαριθμοποιείται με ΣΣΕ η εφάπαξ αποζημίωση του προσωπικού και δημιουργείται το ΚΕΑΠ – ΗΣΑΠ (Κεφάλαιο Επικουρικής Ασφάλισης Προσωπικού).

1986 – Πορεία διαμαρτυρίας στον Πειραιά

1990 – Όχι στις απολύσεις – όχι στο ξεπούλημα

1992 – Κατάληψη των γραμμών του Πειραιά απο συνταξιούχους και εργαζομένους

Τα έτη 1990 – 1992 οι εργαζόμενοι των ΗΣΑΠ θα αντιμετωπίσουν δυναμικά τα αντι- ασφαλιστικά Νομοσχέδια και τις απολύσεις 120 περίπου υπαλλήλων, τις υποχρεωτικές μετατάξεις άλλων, αλλά και την μηδενική αύξηση για το 1993 . Στο διάστημα αυτό θα συμπαρασταθούν ενεργά στον αγώνα των απολυμένων της ΕΑΣ. Στο τέλος του 1993 επαναπροσλαμβάνονται όλοι οι απολυόμενοι και επανέρχονται στους ΗΣΑΠ οι μεταταγμένοι. Από το 1994 έως το 1998 οι εργαζόμενοι θα πρωτοστατήσουν σε πολλούς αγώνες ενάντια σε νομοσχέδια για αντεργατικές ρυθμίσεις αλλά και σε κινητοποιήσεις για συγκοινωνιακά θέματα. Με τις παρεμβάσεις της Ενωσης και των άλλων Σωματείων θα αποτραπεί στην πράξη η εφαρμογή μιας σειράς αντεργατικών μέτρων. Τα τελευταία χρόνια η Ενωση Εργαζομένων με πρωτοποριακές ενέργειες όπως με τη διενέργεια, Ερευνας στο επιβατικό κοινό, με την εκπόνηση μελέτης επιχειρησιακού σχεδίου από το ΙΝΕ – ΓΣΕΕ, για την ενοποίηση των τριών γραμμών ΗΣΑΠ – ΜΕΤΡΟ , συνεντεύξεις τύπου κ.λ.π. παρεμβαίνει συστηματικά σε θέματα ανανέωσης και εκσυγχρονισμού της Εταιρίας των ΗΣΑΠ, τόσο σε τροχαίο υλικό όσο και στην όλη υποδομή της , προκειμένου να είναι σε θέση να ανταποκριθεί στην αύξηση της επιβατικής κίνησης μετά την λειτουργία των δύο νέων γραμμών αλλά και για να επιτευχθεί η τεχνική συμβατότητα με το νέο ΜΕΤΡΟ , με το οποίο όπως προβλέπεται στο Ν. 2669/98, θα συγχωνευθεί σε τρία χρόνια περίπου σε μία ενιαία Επιχείρηση.

To Φθινόπωρο του 2000 η Ένωση και οι άλλες συνδικαλιστικές οργανώσεις θα πάρουν ενεργά μέρος στους αγώνες ενάντια στην απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων.

Τον Απρίλιο του 2001 οι εργαζόμενοι των ΗΣΑΠ θα πρωτοστατήσουν δυναμικά στις κινητοποιήσεις ενάντια στην διάλυση της κοινωνικής ασφάλισης και θα πρωτοστατήσουν στις 24ωρες απεργίες στις 26 Απριλίου και στις 17 Μαϊου 2001.

Η “ΕΝΩΣΗ” εκδίδει σε τακτά χρονικά διαστήματα περιοδικό για την πληρέστερη ενημέρωση των εργαζομένων.