Αρχείο έτους 2012

Άρχισε να εργάζεται στους ΕΗΣ το 1941. Συμμετείχε αμέσως στο συνδικαλιστικό κίνημα και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συνεταιρισμού. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της Ομοσπονδίας Ηλεκτρισμού και Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας κατά το διάστημα 1947-1950. Από το 1951 μέχρι το 1967 διετέλεσε Πρόεδρος της Ενωσης Προσωπικού ΕΗΣ. Διετέλεσε σύμβουλος του Εργατικού Κέντρου Αθηνών. Απολύθηκε από την Εταιρία το 1947, λόγω της συμμετοχής του στην Εθνική Αντίσταση και γνώρισε τη φυλακή και την εξορία. Απολύθηκε για δεύτερη φορά από τη δικτατορία των Συνταματαρχών. Υπήρξε μέλος της συντονιστικής Επιτροπής των 115 συνδικαλιστικών οργανώσεων, με Πρόεδρο τον αξέχαστο Γιάννη Αλευρά.

1961 – Ο Π.Ψαρόγιαννης ομιλεί σε συνέλευση της ‘Ένωσης’, της οποίας υπήρξε Πρόεδρος απο το 1951 έως το 1967.

Απόσπασμα της Ομιλίας του Π.Ψαρόγιαννη στις 25.2.2000 στο ΣΕΦ

Θεωρώ αξιέπαινη κάθε προσπάθεια να συγκεντρωθούν και να ιστορηθούν, οι αγώνες των εργαζομένων στη δύσκολη περίοδο μετά τη λήξη του εμφύλιου πολέμου, και ιδίως στα πρώτα χρόνια, που κάθε κινητοποίηση των συνδικάτων που κατάφερναν να αναδείξουν συνεπή προοδευτικά στελέχη στις διοικήσεις τους, χτυπιότανε αλύπητα από την πανίσχυρη ασύδοτη εργοδοσία και τις αντεργατικές Κυβερνήσεις.

Η Ενωση Προσωπικού ΕΗΣ έχει μεγάλη ιστορία αγώνων από το 1920 που ιδρύθηκε, ήταν το βασικότερο σωματείο της Ομοσπονδίας Ηλεκτρισμού και επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας, την οποία αποτελούσαν οι εξής πρωτοβάθμιες οργανώσεις: η Ενωση Προσωπικού ΕΗΣ, ΗΕΑΠ – ΗΕΜ – Τηλεφωνική Εταιρία, ΟΥΛΕΝ – Γκάζι και Υπεγγύων Προσόδων (μονοπώλια). Η Ενωση Προσωπικού ΕΗΣ ήταν το καλύτερο μέρος της ζωής μου, ακόμη με συγκινεί και με συναρπάζει, έζησα κοντά της 40 χρόνια, πίκρες βάσανα, χαρές, φυλακές, εξορίες, εκτελέσεις.

Ο Π.Ψαρόγιαννης ομιλεί στην εκδήλωση στο ΣΕΦ.

Μου έκανε την τιμή το Προσωπικό των ΕΗΣ να με εκλέξει Πρόεδρό του το 1951 στο ιστορικό αυτό σωματείο , με συνεργάτη και Γεν. Γραμματέα τον αξέχαστο Δημήτρη Γιαχνή μέχρι το 1957 που έγινε η μεγάλη των 26 ημερών απεργία, οπότε και απελύθη με απόφαση της στρατιωτικής διοίκησης. Από το 1957 και μέχρι το 1967 όταν η χούντα έκλεισε την Ενωση Προσωπικού ΕΗΣ, Γενικός Γραμματέας ανέλαβε ο αλησμόνητος Τάκης Τασούλης. 16 χρόνια συνεργασία με τους αξιόλογους αυτούς συναδέλφους που ελάμπρυναν το Σωματείο μας, οι μεγάλες επιτυχίες του Προσωπικού των ΕΗΣ είχαν την σφραγίδα και των δύο και δώσανε νέα πνοή στο κίνημα. Σαν Πρόεδρός τους τολμώ να πώ ότι ήταν διαμάντια συνδικαλιστικά, κατά την ζοφερή εκείνη περίοδο.

Η Ενωση Προσωπικού ΕΗΣ ήταν φυτώριο αγωνιστών, συνδικαλιστές, βουλευτές, δήμαρχοι, ξεπήδησαν από τα σπλάχνα της, λαμπρύνοντας το Σωματείο μας με την κοινωνική δράση και προσφορά τους. Δυστυχώς, αυτό το καταξιωμένο σωματείο το 1967 η χούντα του έβαλε λουκέτο, αφαιρώντας όλα τα υπάρχοντά του.

Ολη αυτή η κοινωνική προσφορά και δράση της Ενωσης από το 1920 έως το 1967 πληρώθηκε με βαρύ τίμημα. Στην κατοχή αλλά και μετέπειτα οι Γερμανοί κατακτητές, και οι συνεργαζόμενες με αυτούς παρακρατικές οργανώσεις, οργίασαν εις βάρος στελεχών της Ενωσης.

25.2.2000 Ο Πέτρος Ψαρόγιαννης παραλαμβάνει την τιμητική πλακέτα από τον Χ.Τρυφιάτη στο ΣΕΦ.

Πολλές εκτελέσεις, φυλακίσεις, εξορίες, στρατόπεδα συγκεντρώσεως (Αουσβιτς), απολύσεις. Και τα βάρβαρα αυτά μέτρα δεν έκαμψαν την φιλοπατρία και αγωνιστικότητα των εργαζομένων στους ΕΗΣ. Θα μου επιτρέψετε να μνημονεύσω τα ονόματα των αδικοχαμένων συναδέλφων. Μάγγος, Μάστορας, Μηλιός, Σαλπέας, Δεσύπρης και Κατσαφάδος. Τρείς συνάδελφοι που συνελήφθησαν στο εργοστάσιο και εστάλησαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως στη Γερμανία ήταν Παπαδόπουλος, Ζώνης, Παπαδάκος, ο πρώτος χάθηκε οι άλλοι δύο επέστρεψαν. Οι συλλήψεις των τριών συναδέλφων του εργοστασίου οφείλοντο δυστυχώς σε συνεργάτες της Ασφάλειας του χώρου μας.Επίσης χάσαμε και τρία παιδιά συναδέλφων τα οποία κρέμασαν οι Γερμανοί στο Χαρβάτι: Τσαπατσάρης αδελφός του Σταθμάρχη Τσαπατσάρη Απόστ., Ξυφτίλης γιός του Σταθμάρχη Ξυφτίλη και Φραγκούλης γιός του Σταθμάρχη Φραγκούλη. Δεν αναφέρω τις δεκάδες φυλακισμένων και εξόριστων.

Να τους θυμόμαστε και να τους τιμούμε.

Η Ενωση με την θαρραλέα και σώφρονα τακτική κατά τη διάρκεια της κατοχής κατόρθωσε να λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης του προσωπικού. Επίσης η Ενωση φρόντισε για πολύ καιρό να προστατεύσει τις οικογένειες των αδικοχαμένων συναδέλφων, απαλύνοντας όσο ήταν δυνατό τον πόνο τους. Με συγκινεί η απόφαση του Σωματείου Συνταξιούχων και Εργαζομένων για την τιμή που έγινε στο Ψαρόγιαννη και Παπαδημητρίου, αναγνωρίζοντες την πολυετή συνδικαλιστική δράση τους και προσφορά στο προσωπικό των ΕΗΣ. Εύχομαι και το πιστεύω ότι η νέα γενιά των εργαζομένων, βοηθούμενοι και από δραστήριο σωματείο συνταξιούχων θα συνεχίσουν την ωραία και αξιόλογη ιστορία μας.

(25.5.2000 Στάδιο Ειρήνης & Φιλίας)

Ο Τάκης Τασούλης γεννήθηκε στην Αθήνα από Ηπειρώτη πατέρα και Αθηναία μητέρα, Υδραϊκής αρχοντικής καταγωγής. Ετσι στις φλέβες του έτρεχε αίμα παλικαρίσιο, ηπειρώτικο, ανυπότακτο και υδραϊκής ευγενικής αρχοντιάς και καλοσύνης, χαρακτηριστικά που τον διέκριναν ως την τελευταία ημέρα της ζωής του. Κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής, όταν η πείνα και η δυστυχία αφάνιζε το λαό μας, ο Τάκης Τασούλης διέκοψε τις πανεπιστημιακές σπουδές του και ρίχθηκε στη βιοπάλη, προσληφθείς εισπράκτορας στους Ηλεκτρικούς Σιδηροδρόμους, για οικονομική στήριξη της οικογένειάς του.

1965 – Ο Τάκης Τασoύλης στο βήμα της συνέλευσης.

Αλλά, είχε και σκοπό να συνεχίσει τους αγώνες τους οποίους είχε ξεκινήσει σαν φοιτητής, από μαζικούς εργατικούς χώρους και κυρίως μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ το οποίο μαχόταν για την επιβίωση του λαού και τη λευτεριά της πατρίδας.
Οι συνάδελφοί του στον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο εκτιμώντας την εντιμότητά του, την αγωνιστικότητά του και τον πατριωτισμό του, τον ανέδειξαν πολύ γρήγορα σε ηγετικό συνδικαλιστικό τους στέλεχος και οδηγό τους στους εργατικούς και εθνικούς αγώνες τους.

Αγωνιζόμενος πάντα με συνέπεια και ασταμάτητα για ειρήνη, δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, αναδείχθηκε σε όλα τα βάθρα του Συνδικαλιστικού Κινήματος, από τη διοίκηση του σωματείου των ΗΣΑΠ ως τις διοικήσεις της Ομοσπονδίας Ηλεκτρισμού και τη ΓΣΕΕ. Ακόμη υπήρξε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος (ΔΣΚ), της Εκτελεστικής Επιτροπής του Εργατικού Αντιδικτατορικού Μετώπου (ΑΕΜ) και της συσπειρώσεως των 115 εργατουπαλληλικών οργανώσεων με ηγέτη τον μετέπειτα Πρόεδρο της Βουλής Γιάννη Αλευρά και πήρε μέρος σε πολλά εθνικά και διεθνή εργατικά συνέδρια, όπου επάξια αντιπροσώπευσε την εργατική τάξη της χώρας μας. Από όλα αυτά τα αγωνιστικά πόστα υπηρέτησε τους συναδέλφους του με εντιμότητα, ανθρωπιά και το χαμόγελο στα χείλη, αλλά και με γερά σφιγμένη και υψωμένη τη γροθιά του, όπου οι περιστάσεις το απαιτούσαν.

Φυσικά, ως αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και της Εργατικής Τάξης δεν ξέφυγε και αυτός από το καμίνι των απολύσεων από τη δουλειά, των διώξεων, των κατατρεγμών, με αποκορύφωμα τη σύλληψη και τον εγκλεισμό του στο κάτεργο των στρατιωτικών φυλακών Μπογιατίου, από την απριλιανή δικτατορία του 1967. Παντού όμως και πάντοτε στάθηκε όρθιος και άκαμπτος στην ιδεολογία του και στους αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατία, ειρήνη.

27.1.1993 – Ο Τάκης Τασούλης σε εκδήλωση του Συλλόγου Συνταξιούχων

Πολυσύνθετη φυσιογνωμία, ο Τάκης Τασούλης, είχε και αξιόλογη κοινωνική και πολιτιστική δράση με τη συμμετοχή του σε πολιτικές, πολιτιστικές και κοινωνικές κινήσεις και οργανώσεις, με ιδιαίτερα αξιόλογη προσφορά στους Συνδέσμους Ελληνοκυπρίων, Υδραίων, Συνταξιούχων ΗΣΑΠ και πολλές άλλες από τις οποίες έτυχε και τιμητικών διακρίσεων. Επίσης τιμητικής διάκρισης έτυχε και από το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας για την πατριωτική του δράση κατά την κατοχή, αλλά και κατά της Απριλιανής δικτατορίας του 1967. Μία ιδιαίτερη ενασχόληση του Τάκη Τασούλη ήταν και η ζωγραφική όπου διέθετε αξιόλογο καλλιτεχνικό ταλέντο με συμμετοχή του και σε εκθέσεις ζωγραφικής.

Δυστυχώς την έκθεση που σχεδίαζε να οργανώσει στην αίθουσα των γραφείων του Συλλόγου Συνταξιούχων ΗΣΑΠ δεν πρόλαβε να τη χαρεί με τους συνταξιούχους και τους άλλους φίλους του. Τελευταία του επιθυμία ήταν το προσωπικό του Αρχείο να δοθεί μετά το θάνατό του στον Σύλλογο Συνταξιούχων, όπως και έγινε. Αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο και αγωνιστή συνόδευσαν τη Δευτέρα 15 Γενάρη 1996 στην τελευταία του κατοικία με συντριβή και πόνο, οι συνάδελφοί του εργαζόμενοι και συνταξιούχοι και οι πολυπληθείς άλλοι συναγωνιστές και φίλοι του.

Ο Γ. ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΚΗ ΤΑΣΟΥΛΗ

Στις 15 Ιανουαρίου 1996 έφυγε από κοντά μας ο συνάδελφος συνταξιούχος Τάκης Τασούλης. Ηταν από τους διαλεχτούς συναδέλφους που με το πέρασμά του άφησε ζωντανά τα σημάδια της ζωντάνιας του, ευγενής, αξιοπρεπής, λιγόλογος, έντιμος, προκαλούσε την αγάπη και το σεβασμό όσων είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά.
Εργάστηκε 40 χρόνια περίπου και η Εταιρία ΗΣΑΠ τον τίμησε με όλους τους βαθμούς της ιεραρχίας. Ηταν από τα ικανά στελέχη της Εταιρίας γιαυτό και οι συνάδελφοί του τον ήθελαν μπροστά στους συνδικαλιστικούς αγώνες, ήτανε ελεύθερη συνείδηση ποτισμένη στο χρέος για πατρίδα, πίστη, αξιοπρέπεια, ελευθερία και ανθρωπιά.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκέπασε και τα προσφερόμενα λουλούδια ανάμνηση φιλίας και αγάπης. (Εφημ. «Ηλεκτρικός»).

Ο ΑΝ. ΑΝΤΩΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ
ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΚΗ ΤΑΣΟΥΛΗ

Αντίο φίλε,
Το συνδικαλιστικό κίνημα της πατρίδας μας και ειδικά των ΗΣΑΠ έχασε τον καταξιωμένο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΑΣΟΥΛΗ που για μιά τουλάχιστον 50 ετία υπηρέτησε υποδειγματικά , με πίστη συνέπεια και με όλη τη δύναμη της ψυχής του, την εργατική τάξη.
Εχασε το θερμό αγωνιστή, τον ακαταπόνητο εργάτη, τον κοινωνικά και πλατιά προοδευτικό άνθρωπο, με τη μεγάλη πείρα, βαθιά κατάρτιση και γνώση των εργατικών προβλημάτων , τον πρωτοπόρο που με επιχειρήματα και πειθώ ενέπνευσε τους εργαζόμενους.
Αντίο φίλε,
Προσωπικά αισθάνομαι υπερήφανος που με περιέβαλε με την εμπιστοσύνη του και δεν θα ξεχάσω ποτέ τις παραινέσεις του :
«Αγωνιζόμαστε για την εργατική τάξη, την τάξη μας, προκειμένου να εξασφαλίσουμε καλύτερες συνθήκες δουλειάς και μεγαλύτερες οικονομικές απολαβές. Κύριος όμως στόχος όλων μας πρέπει να είναι η όσο το δυνατόν μεγαλύτερη τόνωση της εργατικής και ταξικής συνείδησης».
Αντίο φίλε,
Οι αγώνες σου, η ιστορία σου, η ανθρωπιά σου, η εντιμότητα και αντικειμενικότητα για του παραπέρα αγώνες των εργαζομένων και για μένα ήταν , είναι και θα παραμείνει πρότυπο λήψης αποφάσεων και τρόπου ζωής. (Εφημ. «Ηλεκτρικός»)